2 نوشت

The Sea Inside

sara — Wed, 23 Jan 2008 12:27:18 GMT

يکي از بهترين فيلمهايي است که اخيراً ديديم واقعاً شاهکار بود .از اون دسته فيلمهايي که يک بار ديدنش راضيت نمي کنه !

فيلم سينمايي "درياي درون " محصول 2004 اسپانيا ، به کارگرداني " آلخاندرو آمنابار " برگرفته از داستان واقعي ملوان جواني است ، به نام " رامون " که در 26 سالگي بر اثر شيرجه زدن در آب کم عمق دچار شکستگي گردن مي شود و 29 سال معلول بر روي تخت اتاقش دراز کشيده و از گردن به پايين فلج است .اما عليرغم از دست دادن تحرک تمام اعضاي بدنش مي تواند هنوز فکر کند و حرف بزند . در طول اين مدت او سعي دارد تا از راه قانوني و مراجعه به مراکز قضايي به زندگيش پايان دهد که با مخالفت خانواده اش که تمام عمر خود را فداي رامو کردند ، مواجه مي شود .

" مانويلا " همسر برادرش ، زن مهرباني است که از او مانند يک کودک مراقبت مي کند و به قول خودش " رامو " را مانند پسر خودش دوست دارد .فداکاريها و از خودگذشتگيهاي اين زن در طول اين فيلم واقعاً بيننده را تحت تأثير قرار مي دهد .

علاوه بر خانواده رامون دو شخصيت اصلي زن نيز در فيلم وجود دارند. يكي "خوليا "، وکيلي كه خود نيز مبتلا به يك بيماري لاعلاج است. خوليا دلايل او را براي مرگ درك مي كند ، شريك روحي وي مي شود و به او كمك مي كند تا شعر هايش را منتشر كند.

شخصيت ديگر " روسا " است كه يك مادر مجرد با دو فرزند است و پس از ديدن رامون در تلويزيون به سراغ او مي رود و پس از ديدار هاي مكرر عاشق او مي شود وي بر خلاف خوليا سعي در اميدوار كردن وي به زندگي دارد و به خاطرش عشقش ، مي خواهد رامون را از خودکشي منصرف کند .

از ديد رامون، دوست او كسي است كه به آرزوهايش احترام بگذارد و كسي كه براي پايان دادن به زندگيش كمكش كند عاشق واقعي اوست ... رامون مردي شوخ و بذله گو و داراي روحي شاعرانه كه اعتقاد دارد زندگي كه آزادي انسان را بگيرد زندگي نيست.

پروازِ خيالي رامون از روي تخت ِ هميشگي و گذر از پنجره و رسيدن به دريا... ياصحنه‌هايي كه با موسيقي زيبا و شاعرانه‌اي كه از راديو براي رامون پخش مي‌شود، همزمان تماشاگر را به مقايسه و دادن حق انتخاب به آزاد بودن رامون، براي تصميمش وا مي‌دارد.

رامون مي گويد : زندگي حق است نه وظيفه و او معتقد است که مي تواند اين حق را از خودش بگيرد .

در طول فيلم ناخودآگاه خود را جاي رامون تصور مي کنيد و با خود مي انديشيد ، که آیا رامون تصمیم درستی گرفته است .

فيلم پارادوكس هاي آزار دهنده اي را مطرح مي كند. آيا بشر اختيار قطع زندگي خويش را دارد؟! آيا زندگي ذليلانه و بيماري هاي سهمگين، ترجيح به مرگي با عزت دارد؟ آيا مي توان چنين چيزي را قانونمند كرد؟!

آمنابار با ساخت فيلم ديگران با بازي نيكول كيدمن به يكي از كارگردانان با استعداد جهان تبديل شد. پس از «ديگران» آمنابار فيلم «درياي درون» را در اسپانيا با بازيگران اسپانيايي ساخت.

پیشنهاد می کنم ببینیدش .فوق العاده است .

:. سارا .:

یادگارهای قدیم نائین

arash — Sat, 05 Jan 2008 12:47:54 GMT

امروز داشتم با ویدا ( خواهر سارا ) درباره یک موضوع جالب حرف می زدم . موضوعی که تلنگری به ذهنم زد تا بشود موضوع این مطلب: منسوخ شدن هنرهای باستانی یا تاریخی این مرز و بوم و نه تنها هنرها که خیلی چیزهای با ارزش دیگر.

خیلی چیزها تا به حال باعث شده یک لحظه چیزی ته دلم یخ کند، انگار که دردی گنگ میان عصبهایت بدود. مثل خراب شدن برج قدیمی روستای اجدادیمان، دیدن اوضاع خراب خیلی اماکن باستانی اینسو و آنسوی کشورم که حتی زور سازمان میراث فرهنگی هم نمی رسد که از نابودی آنها جلوگیری کند. اما سخن امروزمان درباره هنر عبا بافی در نائین بود. هنری که برای سالهای سال پشت به پشت حفظ شده بود و حالا عملاً نابود شده است. کسانی که الان هنوز توانایی تولید عباهای معروف نائین را دارند، دیگر پا به سن گذاشته اند و نسل جدید هم که علاقه ای به حفظ این هنر ندارد. البته پویا نبودن هنر و عدم تغییر شکل آن با گذر زمان هم عامل مهمی است. شاید یکی از دلالی که هنرهای قدیمی و باستانی ما در حال نابودی هستند، این است که به آنچه هست اکتفا کرده ایم. سعی نکرده ایم اندکی آنها را متحول کنیم یا نمونه های متفاوتی از هنر قدیمی خود ارائه دهیم. همیشه به آنچه داشته ایم اکتفا کرده ایم و این یعنی توقف و انحطاط بطئی. آن خلاقیتی که طرحهای قدیمی قالیهای نائین و تبریز را منقش به نقشهای دلنواز و قدسی می کرد، کجا است؟ کارمان شده است تکرار آنچه داشته ایم و همواره تکرار عامل انحطاط است.

وضعیت بناها بهتر از هنرها نیست. نائین، شهر اجدادی من، تازه یکی از بهترین ها است. بیشتر اماکن قدیمی آن زیر نظر سازمان میراث فرهنگی است و مرمت می شود. با این وجود نقشهایی که روزی زینت بخش سقفها و طره های بناها بوده است، ذره ذره ناپدید می شود و دیگر اثری از آن دستان توانا که این هنرها را به سوز جان آفریدند نیست. بازار نائین غبار گرفته و فرسوده، به تاراج یادگاریهایی رفته است که جا به جا روی دیوار و درب دکانهای قدیمی تراشیده اند. تبلیغ های انتخاباتی را که می بینی افسوس می خوری که چرا کسانی که باید حافظ ارزشهای تاریخی و فرهنگی شهرشان باشند و اعتماد مردم را به دست آورند، برای تبلیغ دست به از بین بردن فضای دلنواز و روحانی این میراث های چند صد ساله می زنند؟

مادربزرگ و پدربزرگم زبان قدیم نائین را که می گویند بسیاری از ریشه هایش فارسی پهلوی است، می دانند. اما مادر و پدرم به جز چند کلمه ساده، بهره ای از این زبان نبرده اند. ما هم که تکلیفمان روشن است. این زبان هم دارد به مرور منسوخ می شود. زبانی که میتواند راهگشای بسیاری بررسی های تاریخی و فرهنگ شناسی این مرز و بوم باشد.

به ویدا گفتم همیشه دلم می خواست فیلمی درباره نائین بسازم. هیچ وقت این کار را نکرده ام و دلیلش امکانات نبوده است. بیشتر گرفتاری و روزمرگی بوده است. امیدوارم انگیزه ای پیدا شود و این فیلم را بسازم. دلم می خواهد حداقل صدابرداری مناسبی داشته باشد تا بتوان از تلویزیون هم آنرا پخش کرد ( می دانم! می دانم به این راحتی نیست). مطمئنم خیلی ها در این کشور دوست دارند سینه در برابر سیلی که می رود تا تمام داشته های فرهنگی مارا خراب کند، سپر کنند و اما افسوس که یک دست صدا ندارد. به امید روزی که این صداهای پراکنده هم صدا شوند.

شعر روزهای دور

arash — Wed, 02 Jan 2008 12:38:23 GMT

حرفی به من بزن

من در پناه پنجره ام

با "آفتاب" رابطه دارم

فروغ

من آفتابم

تبلور حجيم برهنگی

و وجود طلايی رنگم

در رگهای زندگی جريان دارد

من نه شاعر

که خود ، معنای شعرم

من هرگز نسرودم

که خود سروده شدم

من نه خود را در زندگی

که زندگی را در خويش معنا کردم

من معنای خوب بودنم

و تجسد تداوم

و شايد تنها موجودی

که خالق واژه نبود

که سراسر وجودش

عين واژه بود

من نه آن معمار زندگيم

که بنای عشق می سازد

نه آن پهلوان تيشه بردوشم

که تيغه بر ديوار فرود آورم

من عين هستيم

و ميان واژه و من

فاصله ای ناچيز است

به اندازه پهنای قلبم

من آفتابم

و درد من فاصله است

و دردم حزن بی پايان قلبی است

که در سوگ صداقت شعر می گريد

من عزادار عريانی واژه ام

و نگاه پريشان و مشتاقم

در جستجوی صداقت نگاهی است

که راز نگاهم را بخواند

آی عشق ! آی عشق !

چه بی رحمانه بر نسوج وجودم نشستی

و وجود خويش را انکار کردی

و اما من

در چکاچک لحظه های خلوت بی اميد

با هر نفس

تورا فرياد کردم

من آفتابم

و شب با من غريبه است

نور

از سرانگشتان واژه هايم جاری است

من خود فروش نيستم

ايرانيم

و هرگز خاموش نخواهم شد

تا لحظه موعود

کز درون قلبم طلوع کنم

عريان و مست

آنچنان نورانی

آنگونه طلايی رنگ

آنچنان سوزان

کز نسوج تمام حجابها عبور کنم

و با وجود برهنه ذهنم

در رگهای هستی جاری شوم

و نفحه نفسهايم

دختران بالغ رسيده را

در هيجانی گرم

غرق خواهد کرد

و شعرهايم

تجسم عشقبازيهای شبانه است

و بوسه های بی قرار دو دلداده

که سايه وار

در هم غرق می شوند

من آفتابم

فرزند بامداد

از عشيره ای که جز واژه نزادند

و يگانه مرامشان

عشق ورزيدن بود

و يکتا قانونشان

نه کتاب سوزانی

که حجاب سوزانی بود

قلب خسته ام

تمنای مداوم حضور است

من نه گناهکار نه عصيانگر

که نفس گناه و عصيانم

و شرم برای من

تنها معنای نگاه دختران عشيره است

که سينه هاشان

در حسرت نگاه مشتاقی می سوزد

من آفتابم

تا بی انتها گسترده

و کسی را يارای آن نيست

که وجود بی انتهای مرا انکار کند

و اشک چشمانم

تبلور زلال عشق است

که جريان زندگی در رگهايم را

بر بستر صورتم معنا می کند

آری من آفتابم

و سوگند می خورم

که زين پس هرگز

در پس ابر پنهان نمانم

ا.آفتاب

Vozvrashcheniye

arash — Mon, 24 Dec 2007 13:00:18 GMT

هیچ وقت فکر کرده اید چقدر سخت است به یک تصویر، یک منظره یا هر نوع دورنمایی خیره شوید و به جای آنکه کل تصویر را از نظر بگذرانید، ساعتها به قسمتی از تصویر ذل بزنید و در آن چیزهای تازه و تازه تر کشف کنید؟ این دقیقاً کاری است که « آندری وزایاگینتسو » در فیلم « بازگشت » انجام می دهد.

داستان فیلم مثل پرتره ای از آدمهای گوناگون است که حداقل 4 شخصیت اصلی دارد (پدر – مادر – پسرها ). با اینکه کارگردان مجبور است روایت را با حضور پر رنگ پدر جلو ببرد، اما آگاهانه شخصیت پدر و چرایی حضور و حتی عدم حضورش را در هاله ای از ابهام فرو می برد.

فیلم، روایت 2 برادر است که سالها است پدرشان را ندیده اند. تنها سرنخ آنها از پدرشان، یک عکس قدیمی است که میان صفحات کتابی در یک انباری غبار گرفته پنهان کرده اند. چیزی از فیلم نگذشته که سر و کله پدر پیدا میشود و ما اینرا – مثل پسرها – با جمله مادر – ساکت باشید پدرتون خوابه – متوجه می شویم. ورودی غیر منتظره که هیچ توجیهی برای آن نیست و اصلاً مشخص نیست که در این مدت پدر کجا بوده است. با این همه عدم پاسخ کارگردان به این سوالات و تداوم این استراتژیِ اطلاعات ندادن تا آخر داستان، زیباترین ترفندی است که او به کار برده است تا به ما کمک کند، تمام وقایع را از دیدگاه پسرها نگاه کنیم. ما با احساسات و ترسها آنها همراه می شویم. پدر هنوز از راه نرسیده آنها را برای ماهیگیری با خود به تعطیلات می برد. در طول سفر آنها حوادث مختلف را پشت سر می گذارند. پدر آنها را در موقعیتهای عجیب و غریب قرار می دهد و رازهای پدر هم هرگز فاش نمی شود. ما هم مثل بچه ها نمی دانیم داستان از چه قرار است؟ همین است که مثل آنها گیچ می شویم، می ترسیم، و حتی از طبیعتی که نفس را در سینه حبس می کند، لذت می بریم.

در سراسر زمان فیلم، آرامش و سکوتی دلپذیر بر فضا حاکم است. فضای پر تنش دنیای بچه ها، به دنیای اطراف آنها تسری پیدا نمی کند. غلیان روحی آنها در رابطه شان با یکدیگر و با پدرشان خلاصه می شود. رابطه ای پیچیده و چند لایه، با آن دست شخصیت پردازیهای که می توان ساعتها درباره اش صحبت کرد.

فیلم را یکبار دیده ام و فکر می کنم خیلی جای بحث دارد و حداقل باید یکبار دیگر آنرا ببینم. جان می دهد برای آنکه با چند نفر آدم پایه، بنشینی و فیلم را ببینی و بعد همه کله همدیگر را بخوریم.

کنجکاو شدم فیلم بعدی کارگردان را هم ببینم. به هر حال اگر دسترسی دارید The return یا همان نام اصلیش Vozvrashcheniye را بگیرید و ببینید.

شب یلدا

arash — Sat, 22 Dec 2007 10:52:43 GMT

شب یلدا هرگز برای من یک شب عادی نبوده، از جنس آن شبهای یکنواخت سرد که امروز در زندگیهای ما زیاد پیدا میشود. حتی آن سالهایی که در سوز و گداز دوری پدر به خاطر جنگ تلخ، شب یلدایمان زمستانی تر بود، مفهوم سرخ و گرم یلدا در درون من زبانه می کشید. مفهومی که انگار هر سال در یک ساعت و یک دقیقه خاص در قلبمان روشن می شود تا چیزهایی را یادمان بیاورد و بعد اگر مواظب نباشی، مثل وزش نسیمی سرد بر شمعی تازه افروخته خاموش می شود. شب یلدا حافظ می خوانیم تا یادمان بماند هنوز زیبایی، متعالی ترین حقیقتی است که بشر کشف کرده است. آن هم نه زیبایی ساده و روزمره، که زیبایی – به قول دکتر نصر- قدسی و روحانی.

قول داده ایم هر سال شب یلدا، سفره یلدا بگستریم. انار و هنداونه و آجیل و شیرینی و اگر بضاعتمان اجازه دهد درخت یلدا را تزئین کنیم ( راستی چرا ما درخت یلدا را فراموش کرده ایم اما مسیحیان درخت یلدای مارا تزئین میکنند؟). قول داده ایم خورشت فسنجان شب یلدا را مهیا کنیم و اگر نشد لااقل به هویج پلو یا کوفته تبریزی قناعت کنیم. قول داده ایم به رسم مالوف حافظ بخوانیم و شاید به دامن مخملین شعر شاملو هم دستی بیازیم. قول داده ایم صمیمیت ها را فزون و کینه ها را از دل بیرون کنیم.

یلدا شب زایش است و به راستی که امسال، با آن برف شب یلدا که دلهایمان را از طعم خوش برکت لبریز کرد، تولدی تازه بود برای من که 6 ماه را به سختی گذراندم و یک مطلب هم به این وبلاگ غبار گرفته اضافه نکردم. حالا که فکر می کنم می بینم چه دوران سردی را پشت سر گذارده ام. اما یلدا معنایش را برای من به ارمغان آورد. امیدوارم دیگر به آن روزهای سرد باز نگردم. امید وارم نگذارم چراغ این وبلاگ خاموش شود. آموخته ام که دوران خوب زندگی وقتی است که شما لااقل هفته ای یک مطلب نو در این وبلاگ ببینید و این یعنی من زنده ام و نفس می کشم.

شاد باشید

یلدا مبارک

تعطیلات کوچولو

sara — Wed, 13 Jun 2007 08:19:40 GMT

واسه تعطیلات خرداد با یک تور دو روزه رفتیم یاسوج . صبح ساعت 5 حرکت کردیم . از شهرضا و سمیرم گذشتیم تا رسیدیم به جاده یاسوج . از اینجا طبیعت بکر و دست نخورده شروع شد . ظهر رسیدیم هتل و بعد تحویل اتاقها و خوردن ناهار ساعت 2 به سمت آبشار مارگون حرکت کردیم . مهمترین دلیل ما برای این سفر دیدن این آبشار بی نظیر بود . خیلی تعریفش را شنیده بودم ولی شنیدن کی بود مانند دیدن ؟

آبشار مارگون در غرب شهرستان سپیدان قرار دارد و حاصل آب رودخانه کمهر است . تداخل درختان جنگلی و ناحیه کوهستانی و رودخانه ای ، زیبایی عجیبی به این آبشار داده است .

توصیه می کنم اگر خواستید برید آبشار مارگون ، حتما صندل یا دمپایی با خودتان ببرید تا مثل من تا 11 شب کفش و جورابتان خیس نباشه ! چون این فضا اینقدر وسوسه کننده است که نمی فهمید چه جوری به سمت آبشار حرکت می کنید و زیرش می ایستید . واقعا لذت بخش بود . یک دوش آب سرد ، با فشار زیاد ، اونم با لباس ... می تونید امتحان کنید !

در راه برگشت از آبشار داشتم فکر می کردم این آبشار و مناطق طبیعی اطراف یاسوج عجب پتانسیلی برای جذب گردشگران داخلی و خارجی داره ! ولی اکثر مردم از وجود چنین آبشاری بی خبرند چه برسه به گردشگران خارجی . چرا هیچ تبلیغی نمی شه ؟ چرا شرایط را برای سفر توریستها به ایران فراهم نمی کنند ؟ به نظر من ایران آنقدر پتانسیل داره که می تونه چند برابر در آمد نفت از طریق جذب توریست کسب درآمد کنه . ولی حیف ...

ایران ما واقعا زیباست خودمان خبر نداریم . فقط باید کشفش کرد .

تزدیکهای غروب از آبشار به سمت پارک جنگلی یاسوج حرکت کردیم و ساعت 11 برگشتیم هتل . آنقدر خسته شده بودم که نفهمیدم کی خوابم برد . صبح روز دوم بعد از خوردن یک صبحانه مفصل در هتل ، حرکت کردیم و یه گشتی در شهر یاسوج زدیم و یک سد خیلی زیبا و تنگه مهریزان را دیدیم و ساعت 3 بعد از تحویل اتاقها به سمت اصفهان حرکت کردیم . بچه ها و به خصوص leader تورمان خیلی با حال بودند و کلی توی اتوبوس بهمون خوش گذشت .

جای همتون خالی .

:. سارا .:

بازگشت

2nevesht — Wed, 30 May 2007 09:10:18 GMT

سلام .

دوباره اومدیم . اول باید عذرخواهی کنم از این همه تاخیر .

راستش این مدت سر هردومون حسابی شلوغ بود و اصلا فرصت نمی کردیم به مطالب وبلاگ فکر کنیم . بعضی مواقع اصلا یادمون می رفت وبلاگ داریم .توی این مدت خیلی حرف واسه گفتن داشتم که می خواستم با هاتون در میون بگذارم ولی اصلا فرصت تایپ کردنش را پیدا نکردم فقط توی ذهنم مرورشون می کردم .

اما الان دیگه احساس نیاز می کنم به جایی که حرفهام را در آن ثبت کنم و با کسی در میان بگذارم . برای همین یاد وبلاگمون افتادم . کجا از این جا بهتر ؟

این روزها با اینکه خیلی سرم شلوغه و حسابی کار برای انجام دادن دارم و اصلا نمی فهمم روزها چه جوری شب می شوند و شبها چه جوری صبح ، و همیشه وقت کم می یارم ، ولی بازم یه جوری حوصله ام سر میره . نمی دونم چرا ؟ شاید از یکنواختی و تکرر ایام خسته شدم .

به هر حال دلم واسه خوانندگان وبلاگمون تنگ شده بود . باز اومدم سعی می کنم بیشتر بنویسم .

.: سارا :.

300

arash — Wed, 28 Mar 2007 06:21:26 GMT

حتماً غوغايي که فيلم 300 به پا کرده است را شنيده ايد. اگر نه به هر حال اينجا خواهيد خواهند. فعلاً روي اين لينک کليک کنيد تا بيشتر دستگيرتان شود.

داستان از اين قرار است که فيلمي بر اساس يکي از کميک استريپ هاي فرانک ميلر ساخته شده که ماجراي جنگ ايران و يونان را در زمان خشايارشا روايت مي کند. فيلم به شدت خوش ساخت است و تيزرهاي جذاب هر کسي را به ديدن فيلم تشويق مي کند. تا اينجا جنجال محلي از اعراب ندارد. مناقشه اصلي وقتي آغاز مي شود که بدانيم فيلم ايرانيها را به صورت حيوانات وحشي و کريه المنظر ( چيزي شبيه اُرگ ها در ارباب حلقه ها ) نشان مي دهد و يونانيها را مرداني خوش تيپ، با اخلاق که همگي براي وطن فدا مي شوند و همين فداکاري آنها مقدمه اي براي برقراري دموکراسي در جهان شده است!

مسئله اين است که روايتهاي تاريخي که آمريکايي ها به آن استناد مي کنند در بهترين حال برگرفته از آثار هرودوت مورخ يوناني است که مبالغه ها و کج انديشي هاي تاريخيش بر بيشتر مورخين بي طرف ثابت شده است. واقعيت جنگ ايران و يونان در زمان خشايارشا آنقدر زيبا است که اگر بيطرفانه روايت شود، بي شک داستاني از دلاوريها و ايثار مردمان دو ملت را نشان مي دهد. واقعيت تاريخي دنياي آن زمان، وجود خصومت و رقابتي ديرينه ميان ايران و يونان بوده است. چيزي شبيه هم آورد معاصر ابرقدرتهاي اين زماني يعني آمريکا و شوروي.

داستان جنگ از اين قرار بود که خشايارشا با 80 هزار نفر سپاه که مورخين يوناني آنرا تا 5 ميليون نفر هم روايت کرده اند ( آخر کدام عقل سالمي مي تواند قبول کند که 5 ميليون نفر نيروي سپاهي را بتوان از يک کشور به کشور ديگري حرکت داد ؟ ! ) به يونان حمله کرد. نبرد اصلي ميان ايران و يونان در تنگه ترموپيل ( اگر اشتباه نکنم ) رخ داد که 2 روز به طول انجاميد. آن زمان قدرت اصلي يونانيها در سربازان هوپ ليت بود که فالانژ هاي يوناني را تشکيل مي دادند. هر فالانژ يک گروهان از سربازان بود که مربع يا مستطيلي را تشکيل مي دادند به طوري که روي همه سربازان به سمت بيرون مستطيل بود و هر سرباز که از بين مي رفت، سرباز ديگري جاي او را مي گرفت و بدين ترتيب در هم شکستن فالانژ هاي يوناني کاري بود بسيار دشوار.

در تاريخ مي خوانيم که ايرانيها به کمک شاهزاده هاي ايراني همانند آريا بيژن به صف منظم يونانيها حمله بردند و با به وجود آوردن گروه جنگي جديد به نام جوجه تيغي توانستند مقاوت سربازان يوناني به رهبري لئونيداس را در هم بشکنند. صف جوجه تيغي 4 رديف از سربازان ايراني بودند که نيزه هاي بلند در دست مي گرفتند. رديف اول به صورت نشسته روي زمين حرکت مي کردند، رديف دوم اندکي بالاتر از رديف اول تا سرانجام رديف آخر کاملاً ايستاده بودند. وقتي يک صف جوجه تيغي به حرکت در مي آمد، مجموعه اي از سربازان هوپ ليت يوناني از بين مي رفتند. سپس صف بعدي حرکت مي کرد. با اين روش مقاومت سربازان يوناني شکسته شد و مجبور به عقب نشيني شدند.

سپس 300 نفر از سربازان اسپارتي تنگه را سد کردند. سربازان اسپارتي دلاورترين سربازان زمان خود بودند ، چون از زمان بچگي تعليمات جنگي سخت مي ديدند و زماني که به سن جواني رسيده بودند، انسانهايي جنجگو و خستگي ناپذير بودند. اين 300 نفر دلاورانه در برابر سپاه ايران جنگيدند، اما ايرانيان هم از خود جسارت و ايثار نشان دادند و عده اي از سربازان کوه پيماي ايران که در تاريخ حدود 500 نفر روايت شده است، از طريق کوه سربازان اسپارت را دور زدند و در پشت سر آنها فرود آمدند و همين مقدمه شکست کامل اسپارتيها شد که در استراتژي جنگي تا قرون معاصر، اين موفقيت ايرانيان ستايش شده بود.

يکي ديگر از اشتباهات تاريخي فيلم 300 نوع نمايش چهره ها در اين فيلم است. يونانيها ريش نداشتند و ضمناً قد کوتاه تر از ايرانيها بودند. ايرانيها همگي ريش داشتند و قد بلند بودند. در اين فيلم حتي چهره ها به اشتباه به تصوير کشيده شده است.

روايت صحيح و بي طرفانه از اين واقعه بزرگ تاريخي حاکي از اين نيست که اسپارتيها مرداني قوي، فداکار و دلاور نبودند. بايد تاريخ را همانگونه که هست روايت کرد. سياه و سپيد در تاريخ وجود ندارد. مرداني که در اين جنگ ها براي طرفين فداکاري کردند و جان دادند، همه شايسته ستايش هستند. و بايسته تر آن که تاريخ همان گونه که هست، روايت شود.

به هر حال بچه هاي ايراني باز از روش بمب گوگلي استفاده کرده اند، تا به اين فيلم اعتراض کنند. اينجا کليک کنيد تا وارد سايتي شويد که براي اين اعتراض ساخته شده است. هر چه بيشتر به اين آدرس لينک دهيد و رويش کليک کنيد در فهرست جستجوي گوگل بالاتر قرار مي گيرد. ولي کلاً زياد از اين روش اعتراض خوشم نيامد. شفاف سازي در اين سايت آنطور که بايد صورت نگرفته است. چه خوب بود اگر واقعيتهاي تاريخي همانطور که هست در اين سايت قرار داده شده بود.

منبع: سرزمين جاويد – ذبيح الله منصوري

این هم مطلبی از MSNBC

.: نوروز من :.

arash — Sat, 17 Mar 2007 08:41:08 GMT

نوروز همواره براي من تجلي تمام معناهاي خوب و گاه حتي متعارض زندگي بوده است. مي گويم خوب به اين خاطر که اندوه عرفاني لحظه سال تحويل را که با شادي سرخوشانه اي ممزوج مي شود، بد نمي دانم. اين لحظه آنقدر عجيب و حيرت آور است که انگار تولد و مرگ، شادماني و ملال، پيچيدگي و سادگي و بسياري معناهاي متعارض ديگر را با هم در خود دارد. در سفره هفت سين نور و آب و سبزه و روشنايي و مجموعه اي از عناصر استعاري به هم بافته شده است، تا انسانِ روزمره ي زميني را از تمام معناهاي متعالي لبريز کند.

و آن موسيقي آشنا که در لحظه سال تحويل با رقص حاجي فيروز همراه مي شود. نمي دانم چقدر به اين نواي ساده فکر کرده ايد. نوايي که همگام با هويت نوروز، احساسات زيادي در خود دارد. انگار مجموعه فرهنگ ايراني يکجا جمع مي شود و در يک لحظه به اوج مي رسد. نمي خواهم زياد درباره موسيقي و نوروز سخن بگويم. بضاعت ناچيزم در زمينه موسيقي، مجبورم مي کند فعلاً شما را حواله دهم به اين مقاله جالب. اميدوارم کسي که از موسيقي به اندازه کافي مي داند تحقيقي درباره موضوع موسيقي و نوروز انجام دهد.

اما سفره هفت سين خود حکايت ديگري است. سفره اي که خود به تنهايي مي تواند آينه فرهنگ ايراني باشد. مي تواند توجيهي بر تمام حرفهاي کساني باشد که موسيقي ايراني را از جنس ديگري مي دانند. من معتقدم نوعي هارموني بر سفره هفت سين حاکم است که اگر الهام بخش موسيقي دانان باشد، برترين و دل انگيزترين آثار موسيقي از آن برخواهد آمد.

لحظه اي چشمانتان را ببنديد و تجسم کنيد تلالو نور شمعهاي برافروخته سفره را و انعکاسش را در آينه قديمي و حرکت بازيگوشانه ماهي در آب، انگار رقص نت ها ميان ذرات هوا. آب و روشنايي! حتي تصورش معنايي بهشتي است. به سکه و نان فکر کنيد و برکت، به سيب فکر کنيد، معناي تازگي و عشق، به سمنو که جوانه هاي گندم است، معناي شروع تازه، معناي تولد و زايش، به سنجد فکر کنيد که بوي و برگ و شکوفه آن محرک عشق و دلباختگي است، سير که نماد تندرستي است و سرکه که نماد پاکيزگي است. وبه تخم مرغ که معناي نطفه و زايش است.

نوروز يعني رنگ. زندگي بدون شور و هيجاني که آيين در آن مي دمد، چيست چز تکرار بي معناي سياه و سپيد. نوروز بر لوح خالي زندگي رنگ و نقش مي زند. خاطره مي آفريند، دلها را لبريز از شادي و عشق مي کند، و من معتقدم چنين دلي لبريز از خدا است. مگر مي شود شاد بود و خدا را در دل نداشت؟

نوروز يعني سرود. که زرتشت اين سرزمين را با سرود ساخت. اين سرود بايد در دلهاي ما نواختن آغاز کند تا زندگي، نمودي شود از آهنگ و رنگ. نوروز يعني نوا تا تمام نگاه و کلام ما معناي آيين مهرورزي شود. اگر نوروز در دل باشد، نگاه گرم مي شود و کلام دل انگيز. فکرت فقط اين مي شود که چيزي عطا کني که از دل برآمده باشد. چيزي از نگاهت پرواز مي کند که به ديگران اميد مي دهد و به فضا شور.

بدون نوروز، بدون آيين هايمان، حتي اگر برگزاريشان سخت و هزينه بر باشد، حتي اگر مجبورت کند نيمه شب از خواب خوش بر خيزي، ما تهي هستيم. ما آفريده هايي هستيم که بايد تجلي معنايي الهي باشيم نه مجسمه هايي که کوک مي شوند تا سرانجام از حرکت باز ايستند. اگر زندگي گرم نباشد، يخ زدن آسان است. همه چيز زمستاني مي شود. اما اگر دلها گرم باشد، زندگي مفهوم آتش مي شود: شاد، پرشور، گرم و نوراني.

پ.ن. دارم فکر مي کنم نوروز امسال سفره هفت سينمان چه رنگ باشد؟ ياسي و بنفش چطور است؟

نوروز مبارک

.: آرش :.

.: هستی :.

sara — Sat, 03 Mar 2007 12:29:17 GMT

* حدود یک هفته بود که مدام در مورد کلاسهای بنیان فکر می کردم و از تمام کسانی که این دوره ها را رفته بودند پرس و جو می کردم و وبلاگ بچه هایی که در مورد بنیان مطلب نوشته بودند را ، می خوندم و بالاخره جمعه شب تصمیمم را گرفتم و رفتم ثبت نام کردم . (تقریباً دقیقه 90 )

* سه روز گذشت . آره سه روز اصلی کلاسها گذشت و امروز اولین روزی است که بعد از این دوره اومدم سره کار .دیروز هم جشن فارغ التحصیلی مون بود .امروز که اومدم سره کار یه سری از دوستام که می دونستند این سه روز کجا بودم ، انتظار داشتند من را جور دیگه ای ببینند . گفتند : اِ تو که فرقی نکردی ؟ بهتون یاد ندادند بخندین ؟ پس 200 هزار تومن دادی برای چی ؟ تو که عین قبلتی !! توقع داشتند اینقدر شاد و شنگول شده باشم که شلنگ تخته بزنم و بیام سره کار ...

* ولی خودم حس می کنم که تغییر کردم . سبک شدم . روحم آرام شده . به نظرم همه چی قشنگ و دوست داشتنی شده . تمام آدمای دورو برم را صادقانه دوست دارم و برام ارزش دارند . حتی خودم را هم بیشتر دوست دارم . به هرجا نگاه می کنم نشانه ای از خدا می بینم و به همین دلیل از نگاه کردن لذت می برم .

* یاد گرفتم با باطن و ذات آدما ارتباط برقرار کنم و در مقابل ارتباط مؤثر داشته باشم .

* مهمتر از همه ، فهمیدم چقدر خوشبختم . خداجونم شکر شکر شکر . خیلی ممنونتم .خدایی خیلی خوبی . خدایی خیلی دوستت دارم . اصلا ً همه چی و همه کس را خیلی دوست دارم . نمی دونم چه جوری باید از خدا جونم تشکر کنم . فقط می دونم که میدونه چی می خوام بگم ...

راستی روز آخر فرشته بهمون گفت رای گیری کنیم و برای کلاسمون یه اسم بگذاریم . اسمشو گذاشتیم هستی .

امشب در سر شوری دارم امشب در دل نوری دارم

باز امشب در ، اوج آسمانم

:. سارا .: